बोलविसी तैसें आणीं अनुभवा । नाहीं तरी देवा विटंबना ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ मिठेंविण काय करावें मिष्टान्न । शव जीवेंविण शृंगारिलें ॥१॥ संपादणेंविण विटंबिलें सोंग । गुणेंविण चांग रूप हीन ॥२॥ कन्यापुत्रेंविण मंगळदायकें । वेचिलें हें फिकें द्रव्य तरी ॥३॥ तुका ह्मणे तैसी होते मज परी । न देखे अंतरीं प्रेमभाव ॥४॥

तू जसं बोलायला लावतोस, तसा अनुभवही दे; नाहीतर देवा, ही केवळ फसवणूक ठरेल. मिठाशिवाय गोड पदार्थ काय कामाचे? प्राण नसलेल्या प्रेताला सजवण्यासारखं हे आहे. नीट पूर्ण न केलेलं सोंग लाजिरवाणं ठरतं; गुण नसतील तर देखणं रूपही उणंच ठरतं. मूल नसताना लग्नाचे मंगल विधी केले तरी खर्च केलेला पैसा फुकटच जातो. तुकाराम म्हणतात, माझीही अवस्था अशीच आहे — माझ्या मनात खरा प्रेमभाव दिसत नाही.