अंगीं ज्वर तया नावडे साकर । जन तो इतर गोडी जाणे ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ एकाचिये तोंडीं पडिली ते माती । अवघे ते खाती पोटभरी ॥१॥ चारितां बळें येत असे दांतीं । मागोनियां घेती भाग्यवंत ॥२॥ तुका ह्मणे नसे संचित हें बरें । तयासि दुसरें काय करी ॥३॥

ज्याला ताप (आजार) आहे त्याला साखरही गोड लागत नाही; तिची खरी गोडी इतर निरोगी लोकांनाच कळते. एकाच्या तोंडात जी माती (नकोशी गोष्ट) पडते, तीच गोष्ट इतर सगळे मात्र चवीने खातात. जबरदस्तीने भरवलं तर ते दातांत अडखळतं, पण भाग्यवान माणसं तीच गोष्ट स्वतःहून मागून घेतात. तुकाराम म्हणतात, ज्याचं प्रारब्ध (नशीब) चांगलं नसतं, त्याच्यासाठी दुसरं काय करता येणार?