धिग जीणें तो बाईले आधीन । परलोक मान नाहीं दोन्ही ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ धिग जीणें ज्याचें लोभावरी मन । अतीतपूजन घडे चि ना ॥१॥ धिग जीणें आळस निद्रा जया फार । अमित आहार अघोरिया ॥२॥ धिग जीणें नाहीं विवेक वैराग्य । झुरे मानालागीं साधुपणा ॥३॥ तुका ह्मणे धिग ऐसे जाळे लोक । निंदक वादक नरका जाती ॥४॥

जो पुरुष पूर्णपणे बायकोच्या ताब्यात राहतो, त्याचं जगणं धिक्कारार्ह; त्याला या लोकीही मान मिळत नाही आणि परलोकीही नाही. ज्याचं मन नुसत्या लोभावरच असतं, आणि जो कधी अतिथीचा आदरसत्कार करत नाही, त्याचंही जगणं धिक्कारार्ह. ज्याला खूप आळस आणि झोप असते, आणि जो अवाजवी, हावरटपणे खातो, त्याचंही जगणं धिक्कारार्ह. ज्याच्याकडे विवेक आणि वैराग्य नाही, पण साधुपणाच्या मानासाठी झुरतो, त्याचंही जगणं धिक्कारार्ह. तुकाराम म्हणतात, अशा गुंतलेल्या मूर्ख लोकांचा धिक्कार असो; निंदा व भांडणं करणारे असे लोक नरकातच जातात.