अरे हें देह व्यर्थ जावें । ऐसें जरी तुज व्हावें । द्यूतकर्म मनोभावें । सारीपाट खेळावा ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ मग कैचे हरिचे नाम । निजेलिया जागा राम । जन्मोजन्मींचा अधम । दुःख थोर साधिलें ॥१॥ विषयसुखाचा लंपट । दासीगमनीं अतिधीट । तया तेचि वाट । अधोगती जावया ॥२॥ अणीक एक कोड । नरका जावयाची चाड । तरी संतनिंदा गोड । करीं कवतुकें सदा ॥३॥ तुका ह्मणे ऐसें । मना लावी राम पिसें । नाहीं तरी आलिया सायासें । फुकट जासी ठकोनी ॥४॥

अरे, जर तुला हे मानवी जन्म असंच वाया घालवायचं असेल, तर मनापासून जुगार खेळ, फासे-सोंगट्यांचा खेळ खेळत बस. मग हरिनामाला वेळ कुठला उरणार? गाढ झोपेत असताना राम जागा व्हावा, अशी अपेक्षा करण्यासारखंच हे आहे — जन्मोजन्मी अधम राहशील आणि मोठं दुःख स्वतःच ओढवून घेशील. जो विषयसुखाचा हावरट असतो, दासींशी बिनदिक्कत संबंध ठेवतो, त्याचीही वाट अधोगतीकडेच जाते. आणखी एक गंमत म्हणजे — नरकातच जायची जर खरी इच्छा असेल, तर नेहमी संतांची निंदा गोड मानून मजेत करत राहा. तुकाराम म्हणतात, असं करण्याऐवजी मन रामाच्या वेडापायी लाव; नाहीतर एवढ्या कष्टांनी मिळालेला हा जन्म फुकट, फसवला जाऊन गमावशील.