अवघे ब्रह्मरूप रिता नाहीं ठाव । प्रतिमा तो देव कैसा नव्हे ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ नाहीं भाव तया सांगावें ते किती । आपुलाल्या मतीं पाषांडिया ॥१॥ जया भावें संत बोलिले वचन । नाहीं अनुमोदन शाब्दिकांसि ॥२॥ तुका ह्मणे संतीं भाव केला बळी । न कळतां खळीं दूषिला देव ॥३॥

सगळं विश्वच ब्रह्मरूप आहे, कुठलीही जागा त्याच्यावाचून रिकामी नाही; मग मूर्ती हा देव का असू नये? ज्याला श्रद्धाच नाही, त्याला कितीही समजावलं तरी उपयोग नाही — असे पाखंडी लोक स्वतःच्याच मतांत अडकलेले असतात. ज्या श्रद्धेने संतांनी वचनं सांगितली, त्याला शब्दांचाच कीस काढणारे पंडित मान्यता देत नाहीत. तुकाराम म्हणतात, संतांनी श्रद्धेलाच सर्वश्रेष्ठ मानलं; न समजताच दुष्ट-मूर्ख लोकांनी देवाला नावं ठेवली.