एक तटस्थ मानसीं । एक सहज चि आळसी ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ दोन्ही दिसती सारिखीं । वर्म जाणे तो पारखी ॥१॥ एक ध्यानीं करिती जप । एक बैसुनि घेती झोप ॥२॥ एकां सर्वस्वाचा त्याग । एकां पोटासाठीं जोग ॥३॥ एकां भक्ति पोटासाठीं । एकां देवासवें गांठी ॥४॥ वर्म पोटीं एका । फळें दोन ह्मणे तुका॥५॥

कोणी मनाने खरोखर स्थिर-शांत असतो, तर कोणी नुसताच आळशी असतो. दोघेही वरून सारखेच दिसतात, पण खरं वर्म फक्त पारखी माणसालाच कळतं. कोणी खरोखर ध्यान लावून नामजप करतो, तर कोणी नुसताच बसून झोप काढतो. कोणी सर्वस्वाचा त्याग करतो, तर कोणी पोटासाठी साधूचा वेष घेतो. कोणाची भक्ती पोटासाठी असते, तर कोणाचं देवाशी खरं नातं जुळलेलं असतं. खरं रहस्य फक्त एकाच्याच अंतरंगात असतं — या दोघांचं फळ वेगवेगळं असतं, असं तुकाराम म्हणतात.