काय कळे बाळा । बाप सदैव दुबळा ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ आहे नाहीं हें न कळे । हातीं काय कोण्या वेळे ॥१॥ देखिले तें दृष्टी । मागे घाळूनियां मिठी ॥२॥ तुका ह्मणे भावें । माझ्या मज समजावें ॥३॥

लहान मुलाला काय कळणार? बाप नेहमीच उदार, माया करणारा असतो. काय आहे आणि काय नाही हे नीट कळत नाही; कोणत्या वेळी हातात काय असेल हेही कळत नाही. जे डोळ्यांना दिसलं, त्यालाच नंतर घट्ट धरून ठेवलं, त्याची कास धरली. तुकाराम म्हणतात, श्रद्धेनेच मला माझी खरी ओळख होऊ दे.