भजन घाली भोगावरी । अकर्तव्य मनीं धरी ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ धिग त्याचें साधुपण । विटाळूनी वर्ते मन ॥१॥ नाहीं वैराग्याचा लेश । अर्थचाड जावें आस ॥२॥ हें ना तें ऐसें जालें । तुका ह्मणे वांयां गेलें ॥३॥

जो भोगविलासाच्या वर भजनाचं सोंग चढवतो, आणि मनात न करण्यासारख्या गोष्टी धरून ठेवतो — त्याच्या साधुपणाचा धिक्कार असो; त्याचं मन आतून मलिनच राहतं. त्याच्यात वैराग्याचा लवलेशही नसतो, तरी मनात धनाची हाव कायम असते. असा माणूस ना धड इकडचा ना धड तिकडचा होऊन राहतो — तुकाराम म्हणतात, त्याचं सगळं जिणं वाया गेलं.