एकादशीस अन्न पान । जे नर करीती भोजन । श्वानविष्ठे समान । अधम जन तो एक ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ ऐका व्रताचें महिमान । नेमें आचरती जन । गाती ऐकती हरिकीर्तन । ते समान विष्णूशीं ॥१॥ अशुद्ध विटाळसीचें खळ । विडा भक्षितां तांबूल । सांपडे सबळ । काळाहातीं न सुटे ॥२॥ सेज वाज विलास भोग । करी कामिनीशीं संग । तया जोडे क्षयरोग । जन्मव्याधी बळिवंत ॥३॥ आपण न वजे हरिकीर्तना । अणिकां वारी जातां कोणा । त्याच्या पापें जाणा । ठेंगणा महा मेरु ॥४॥ तया दंडी यमदूत । जाले तयाचे अंकित । तुका ह्मणे व्रत । एकादशी चुकलीया ॥५॥

एकादशीच्या दिवशी जे लोक अन्नपाणी घेतात, ते कुत्र्याची विष्ठा खाल्ल्यासारखेच अधम ठरतात. या व्रताचा महिमा ऐका — जे लोक नियमाने हे व्रत पाळतात, हरिकीर्तन गातात आणि ऐकतात, ते साक्षात विष्णूसमान होतात. जो अशुद्ध, विटाळशी अवस्थेत पान-तांबूल खातो, तो घट्ट सापडतो — मृत्यूच्या हातातून सुटत नाही. जो सुखासीन बिछान्यावर चैनीत राहतो, भोगविलास करतो, परस्त्रीशी संग करतो, त्याला क्षयासारखा जबरदस्त, आयुष्यभराचा रोग जडतो. जो स्वतः हरिकीर्तनाला जात नाही, आणि दुसऱ्यालाही जाण्यापासून अडवतो, त्याच्या पापापुढे मोठा मेरू पर्वतही ठेंगणा ठरतो. यमदूत त्याला कठोर शिक्षा करतात, तो त्यांचा गुलामच होऊन राहतो. तुकाराम म्हणतात, एकादशीचं व्रत चुकवलं की असं घडतं.