करवितां व्रत अर्धे पुण्य लाभे । मोडवितां दोघे नरका जाती ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ शुद्धबुद्धि होय दोघां एक मान । चोरासवें कोण जिवें राखे ॥१॥ आपुलें देऊनी आपुला चि घात । न करावा थीत जाणोनियां ॥२॥ देऊनियां वेच धाडी वाराणसी । नेदावें चोरासि चंद्रबळ ॥३॥ तुका ह्मणे तप तीर्थ व्रत याग । भक्ति हे मारग मोडूं नये ॥४॥

कोणाला व्रत करायला मदत केली, तर अर्धं पुण्य आपल्यालाही मिळतं; पण जर व्रत मोडायला हातभार लावला, तर दोघेही नरकात जातात. शुद्ध बुद्धीने पाहिलं तर दोघांनाही सारखाच वाटा मिळतो — चोराच्या बाजूने राहून स्वतःचा जीव कोण धोक्यात घालेल? आपलं स्वतःचं देऊन स्वतःचाच घात होईल हे जाणून, असं जाणीवपूर्वक करू नये. दान देऊन केलेला खर्च थेट वाराणसीपर्यंत पुण्य म्हणून पोचतो; पण चोराला मात्र साथ देऊ नये. तुकाराम म्हणतात — तप, तीर्थयात्रा, व्रत, यज्ञ आणि भक्तीचा हा मार्ग कधी मोडू नये.