इनामाची भरली पेठ । वाहाती दाट मारग ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ अवघेचि येती वाण । अवघे शकुन लाभाचे ॥१॥ अडचणी त्या केल्या दुरी । देण्या उरी घेण्याच्या ॥२॥ तुका ह्मणे जोडी जाली । ते आपुली आपणा ॥३॥

देवाच्या इनामाचा (मोफत मिळणाऱ्या कृपेचा) बाजार भरलेला आहे; रस्ते गर्दीने भरून वाहताहेत. सगळेच लोक काही ना काही घेऊन येतात, आणि सगळे शकुनही फायद्याचेच असतात. अडचणी सगळ्या दूर झाल्या आहेत — देण्यालाही उरतं आणि घेण्यालाही उरतं. तुकाराम म्हणतात, अशी जी कमाई झाली, ती खरोखर आपली स्वतःचीच आहे.