बोलावें तें धर्मा मिळे । बरें डोळे उघडूनि ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ काशासाठीं खावें शेण । जेणें जन थुंकी तें ॥१॥ दुजें ऐसें काय बळी । जें या जाळी अग्नीसि ॥२॥ तुका ह्मणे शर रणीं । गांढें मनीं बुरबुरी ॥३॥

जे बोलावं ते धर्माला धरून, नीट डोळे उघडून बोलावं. जे पाहून लोक थुंकतात, असं शेण कशासाठी खावं? आगीत स्वतःला झोकून देण्यासारखा दुसरा कुठला मूर्खपणा असेल? तुकाराम म्हणतात, रणांगणावर बाण समोर आला तरी भित्रं मन आतल्या आत कुरकुरतच राहतं.