बरा कुणबी केलों । नाहीं तरि दंभेंचि असतों मेलों ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ भलें केलें देवराया । नाचे तुका लागे पायां ॥१॥ विद्या असती कांहीं । तरी पडतों अपायीं ॥२॥ सेवा चुकतों संताची । नागवण हे फुकाची ॥३॥ गर्व होता ताठा । जातों यमपंथें वाटा ॥४॥ तुका ह्मणे थोरपणें । नरक होती अभिमानें ॥५॥

देवा, तू मला साधा शेतकरी (कुणबी) बनवलंस हे फार बरं झालं; नाहीतर उगाच गर्वाने मी मेल्यासारखाच असतो. देवराया, तू फार चांगलं केलंस; तुकाराम नाचत तुझ्या पायांशी लीन होतो. जर माझ्याकडे थोडंफार ज्ञान-विद्या असती, तरी मी त्यातच अडकून नुकसान करून घेतलं असतं. संतांची सेवा मी चुकवली असती, आणि हे फुकटचं मोठं नुकसान झालं असतं. गर्वाचा ताठा असता, तर मी यमाच्याच वाटेने गेलो असतो. तुकाराम म्हणतात, मोठेपणाच्या आणि गर्वाच्या अहंकारानेच माणूस स्वतःसाठी नरक निर्माण करतो.