दाता नारायण । स्वयें भोगिता आपण ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ आतां काय उरलें वाचे । पुढें शब्द बोलायाचे ॥१॥ देखती जे डोळे । रूप आपुलें तें खेळे ॥२॥ तुका ह्मणे नाद । जाला अवघा गोविंद ॥३॥

नारायणच दाता आहे, आणि तोच स्वतः त्याचा उपभोगही घेतो. आता माझ्या जिभेवर काय उरलं आहे, पुढे बोलण्यासारखे शब्दच उरले नाहीत. डोळ्यांना जे जे दिसतं, ते सगळं त्याच्याच रूपाचा खेळ आहे. तुकाराम म्हणतात, आता सगळा नादच गोविंदरूप होऊन गेला आहे.