पुण्यवंत व्हावें । घेतां सज्जनांचीं नांवें ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ नेघे माझे वाचे तुटी । महा लाभ फुकासाठी ॥१॥ विश्रांतीचा ठाव । पायीं संतांचिया भाव ॥२॥ तुका ह्मणे पापें । जाती संतांचिया जपें ॥३॥

संतांची, सज्जनांची नावं घेतल्याने माणूस पुण्यवान होतो. माझी जीभ त्यांची नावं घेताघेता थकत नाही, कारण फुकटातच मोठा लाभ मिळतो. खरी विश्रांतीची जागा म्हणजे संतांच्या पायांवरची श्रद्धाच. तुकाराम म्हणतात, संतांचं स्मरण, त्यांचा जप केल्याने पापं नाहीशी होतात.