देव होईजेत देवाचे संगती । पतन पंगती जगाचिया ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ दोहींकडे दोन्ही वाहातील वाटा । करितील सांटा आपुलाला ॥१॥ दाखविलें परी नाहीं वर्जिजेतां । आला तो तो चित्ता भाग भरा ॥२॥ तुका ह्मणे अंगीं आवडीचें बळ । उपदेश मूळबीजमात्र ॥३॥

देवाच्या संगतीत राहिलं की माणूस देवासारखा होतो; पण जगाच्या संगतीत राहिलं की अधोगतीच होते. दोन्हीकडचे रस्ते वाहत राहतात, आणि प्रत्येकजण आपापल्यापुरता साठा करत राहतो. मार्ग दाखवला तरी कुणाला काही निषिद्ध ठरत नाही; जे मनात येईल, त्यातच मन गुंतून जातं. तुकाराम म्हणतात, खरं बळ आतल्या ओढीत, आवडीत असतं; नुसता उपदेश हे फक्त मूळबीज असतं, पुढे ते वाढवावं लागतं.