शोधिसील मूळें । त्याचें करीसी वाटोळें ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ ऐसे संतांचे बोभाट । तुझे बहु जाळे तट ॥१॥ लौकिका बाहेरी । घाली रोंखीं जया धरी ॥२॥ तुका ह्मणे गुण । तुझा लागलिया शून्य ॥३॥

तू मुळापासून शोध घेतोस, आणि त्याचं पार वाटोळं करून टाकतोस. संतांची अशी तक्रार आहे की तुझी जाळी आणि तुझे बांध फार पसरलेले आहेत. ज्याला तू तुझ्या पाशात धरतोस, त्याला जगाच्या व्यवहारातून बाहेर टाकतोस. तुकाराम म्हणतात, तुझा हात लागला की गुणही शून्य होऊन जातो.