वैद्य वाचविती जीवा । तरी कोण ध्यातें देवा ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ काय जाणों केसी परी । प्रारब्ध तें ठेवी उरी नवसें कन्यापुत्र हाती ॥१॥ तरि कां करणें लागे पती ॥२॥ जाणे हा विचार । स्वामी तुकयाचा दातार ॥३॥

वैद्य आजारी माणसाचा जीव वाचवतात, मग देवाचं ध्यान कोण करतं? खरं कसं घडतं हे नक्की कुणाला ठाऊक; प्रारब्धच सगळं राखून ठेवतं — नवस केल्याने मूलबाळ हाती येतं, मग वेगळे उपाय तरी कशाला करावे लागतात? हे सगळं गणित फक्त तुकारामाचा स्वामी, तो दाता देवच जाणतो.