कार्तिकीचा सोहळा । चला जाऊं पाहूं डोळां । आलें वैकुंठ जवळां । सन्निध पंढरीये ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ पीक पिकलें घुमरी । प्रेम न समाये अंबरीं । अवघी मातली पंढरी । घरोघरीं सुकाळ ॥१॥ चालती स्थिर स्थिर । गरुड टकयांचे भार । गर्जती गंभीर । टाळ श्रुति मृदंग ॥२॥ मिळालिया भद्रजाती । केशा आनंदें डुलती । शूर उठावती । एका एक आगळे ॥३॥ नामामृत कल्लोळ । वृंदें कोंदलीं सकळ । आलें वैष्णव दळ । कळिकाळ कांपती ॥४॥ आस करिती ब्रह्मादिक । देखुनि वाळवंटीचें सुख । धन्य धन्य मृत्युलोक । ह्मणती भाग्याचे कैसे ॥५॥ मरण मुक्ति वाराणसी । पितृऋण गया नाशी । उधार नाहीं पंढरीसि । पायापाशीं विठोबाच्या ॥६॥ तुका ह्मणे आतां । काय करणें आह्यां चिंता । सकळ सिद्धींचा दाता । तो सर्वथा नुपेक्षी ॥७॥

कार्तिकी एकादशीचा सोहळा! चला, आपण डोळ्यांनी जाऊन पाहूया; वैकुंठच जणू पंढरीजवळ, अगदी सन्निध येऊन ठेपलं आहे. पीक भरभरून पिकलं आहे, प्रेम आकाशातही मावेनासं झालं आहे; अवघी पंढरी भक्तीने धुंद झाली आहे, घरोघरी सुबत्ता आहे. गरुडध्वज घेतलेल्या वारकऱ्यांचे जथे संथ, स्थिर पावलांनी चालत आहेत; टाळ, वेदमंत्र आणि मृदुंगाचा गंभीर आवाज घुमतो आहे. चांगल्या जातीजमातीचे लोक एकत्र आले आहेत, केस आनंदाने डोलत आहेत; शूर वारकरी एकमेकांवर कडी करत उठून नाचत आहेत. नामाच्या अमृताचे लोंढे उसळत आहेत, सगळीकडे भक्तांचे जमाव दाटले आहेत; वैष्णवांची फौजच जणू चालून आली आहे, तिच्यापुढे काळही थरथरतो. ब्रह्मदेवासारखे मोठमोठे देवही चंद्रभागेच्या वाळवंटातलं हे सुख पाहून त्याची आस धरतात; 'हा मृत्युलोक किती धन्य, किती भाग्याचा!' असं ते म्हणतात. काशीला जाऊन मरण आलं की मुक्ती मिळते, गयेला गेल्याने पितृऋण फिटतं; पण पंढरीला विठोबाच्या पायाशी आल्यावर तर कशाचंच उधार राहत नाही. तुकाराम म्हणतात, आता आपल्याला कसलीच चिंता करायचं कारण नाही; जो सर्व सिद्धींचा दाता आहे, तो आपल्या भक्तांकडे कधीच दुर्लक्ष करत नाही.