एक नेणतां नाडलीं । एकां जाणिवेची भुली ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ बोलों नेणें मुकें । वेडे वाचाळ काय निकें ॥१॥ दोहीं सवा नाड । विहीर एकीकडे आड ॥२॥ तुका ह्मणे कर्म । तुझें कळा नेदी वर्म ॥३॥

कोणी अज्ञानामुळे फसतात, तर कोणी उगाच हुशारीच्या भ्रमात फसतात. मुक्या माणसाला बोलताच येत नाही; पण उगाच बडबड करणारा वेडा तरी काय बरा असतो? दोन्ही बाजूंनी सारखाच तोटा — एका बाजूला विहीर, तर दुसऱ्या बाजूला आडोसा, म्हणजे दोन्हीकडून अडकायचीच वेळ. तुकाराम म्हणतात, कर्माचं खरं रहस्य कधी उघड होऊ देत नाही, त्याचं वर्म कळूच देत नाही.