स्वप्नींचिया गोष्टी । मज धरिलें होतें वेठी । जालिया सेवटीं । जाळें लटिकें सकळ ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ वायां भाकिली करुणा । मूळ पावावया सिणा । राव रंक राणा । कैचें स्थानावरि आहे ॥१॥ सोसिलें तें अंगें । खरें होतें नव्हतां जागें । अनुभव ही सांगे । दुःखें डोळे उघडीले ॥२॥ तुका ह्मणे संतीं । सावचित केलें अंतीं । नाहीं तरि होती । टाळी बैसोनि राहिली ॥३॥

स्वप्नातल्या गोष्टींनी मला जणू बांधून, वेठीला धरून ठेवलं होतं; पण शेवटी लक्षात आलं की ते सगळं जाळंच खोटं होतं. उगाचच मी करुणा भाकत, मूळ कारण शोधण्यासाठी कष्ट सोसले — पण स्वप्नात राजा, रंक, राणी यांना तरी कुठलं खरं स्थान असतं? जे काही सोसलं ते खरंच वाटत होतं, कारण मी अजून जागा झालो नव्हतो; आता हाच अनुभव मला शिकवतो — दुःखानेच माझे डोळे उघडले. तुकाराम म्हणतात, शेवटी संतांनीच मला सावध केलं; नाहीतर मी त्याच भ्रमात अडकून, टाळ्या वाजवत बसूनच राहिलो असतो.