नव्हतों सावचित । तेणें अंतरलें हित ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ पडिला नामाचा विसर । वाढविला संवसार ॥१॥ लटिक्याचे पुरीं । वाहोनियां गेलों दुरी ॥२॥ तुका ह्मणे नाव । आह्यां सांपडला भाव ॥३॥

मी सावध नव्हतो, त्यामुळे माझं खरं हित हरवून बसलो. देवाच्या नावाचा विसर पडला, आणि उलट संसाराचाच पसारा वाढवत गेलो. खोट्या, भ्रामक जगाच्या प्रवाहात वाहून मी खूप दूर गेलो. तुकाराम म्हणतात, आता नामरूपी नाव (होडी) मिळाल्यामुळे मला खरा भाव, खरी श्रद्धा सापडली आहे.