अन्नाच्या परिमळें जरि जाय भूक । तरि कां हे पाक घरोघरीं ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ आपुलालें तुह्मी करा रे स्वहित । वाचे स्मरा नित्य राम राम ॥१॥ देखोनि जीवन जरि जाय तान । तरि कां सांटवण घरोघरीं ॥२॥ देखोनियां छाया सुख न पवीजे । जंव न बैसीजे तया तळीं ॥३॥ हित तरी होय गातां ऐकतां । जरि राहे चित्ता दृढ भाव ॥४॥ तुका ह्मणे होसी भावें चि तूं मुक्त । काय करिसी युक्त जाणिवेची ॥५॥

नुसत्या अन्नाच्या सुगंधाने भूक भागत असती, तर घरोघरी स्वयंपाक कशाला केला असता? प्रत्येकाने आपलं खरं हित स्वतः साधावं — जिभेने नित्य 'राम राम' असं नामस्मरण करत राहावं. नुसतं पाणी पाहून तहान भागत असती, तर घरोघरी पाणी साठवायची गरजच कशाला भासली असती? नुसती सावली पाहून सुख मिळत नाही, जोवर प्रत्यक्ष त्या झाडाखाली जाऊन बसत नाही तोवर. मनात दृढ श्रद्धा असेल, तरच प्रत्यक्ष गाण्याने आणि ऐकण्याने खरं हित साधतं. तुकाराम म्हणतात, खऱ्या श्रद्धेनेच तू मुक्त होशील; उगाच हुशारीच्या, चलाखीच्या गोष्टी करून काय उपयोग?