सेवितों रस तो वांटितों आणिकां । घ्या रे होऊं नका रानभरी ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ विटेवरी ज्याचीं पाउलें समान । तो चि एक दानशूर दाता ॥१॥ मनाचे संकल्प पाववील सिद्धी । जरी राहे बुद्धी याचे पायीं ॥२॥ तुका ह्मणे मज धाडिलें निरोपा । मारग हा सोपा सुखरूप ॥३॥

मी हा रस स्वतः चाखतो आणि इतरांनाही वाटतो — घ्या रे, उगाच रानोमाळ भटकत राहू नका. जो विटेवर दोन्ही पाय समान ठेवून उभा आहे, तोच खरा उदार, दानशूर दाता आहे. जर बुद्धी त्याच्या पायाशी स्थिर राहिली, तर मनातले सगळे संकल्प पूर्ण होतात. तुकाराम म्हणतात, मला हा निरोप घेऊन पाठवलं आहे — हा मार्ग सोपा आणि सुखकारक आहे.