भवसागर तरतां । कां रे करीतसां चिंता । पैळ उभा दाता । कटीं कर ठेवुनियां ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ त्याचे पायीं घाला मिठी । मोल नेघे जगजेठी । भावा एका साठीं । खांदां वाहे आपुल्या ॥१॥ सुखें करावा संसार । परि न संडावे दोन्ही वार । दया क्षमा घर । चोजवीत येतील ॥२॥ भुक्तिमुक्तीची चिंता । नाहीं दैन्य दरिद्रता । तुका ह्मणे दाता । पांडुरंग वोळगिल्या ॥३॥

भवसागर पार करताना उगाच कशाला काळजी करतोस? पैलतीरावर तो दाता, कमरेवर हात ठेवून उभा आहे. त्याच्या पायांना घट्ट मिठी मार; तो जगाचा मालक, जगजेठी काही मोबदला मागत नाही. फक्त खऱ्या श्रद्धेसाठी तो स्वतःच्या खांद्यावरून तुला वाहून नेतो. संसार सुखाने कर, पण दोन गोष्टी कधी सोडू नकोस — दया आणि क्षमा; त्याच तुझं घर शोभिवंत करतील. भोग किंवा मोक्ष याची चिंता करू नकोस, दारिद्र्याचंही दुःख उरणार नाही; तुकाराम म्हणतात, जे पांडुरंगाची सेवा करतात, त्यांचा दाताच तो स्वतः होतो.