अमंगळ वाणी । नये ऐकों ते कानीं ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ जो हे दूषी हरिची कथा । त्यासि क्षयरोगव्यथा ॥१॥ याति वर्ण श्रेष्ठ । परि तो चांडाळ पापिष्ठ ॥२॥ तुका ह्मणे पाप । माय नावडे ज्या बाप ॥३॥

अमंगळ, वाईट बोलणं कानांनी ऐकूही नये. जो हरिकथेत दोष काढतो, त्याला क्षयरोगासारखी पीडा भोगावी लागते. तो जातीने, वर्णाने कितीही श्रेष्ठ असला, तरी तो पातकी चांडाळच ठरतो. तुकाराम म्हणतात, ज्याला आई-बापही प्रिय वाटत नाहीत, तो माणूस पापीच असतो.