देव आड जाला । तो भोगिता मी उगला । अवघा निवारला । जीव शिवाचा भाव मिथ्या ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ जीवशिवाचें भातुकें । केलें क्रीडाया कौतुके । कैचीं येथें लोकें । हा आभास अनित्य ॥२॥ विष्णुमय खरें जग । येथें लागतसे लाग । वांटिले विभाग । वर्णधर्म हा खेळ तयाचा ॥३॥ अवघी एकाची च वीण । तेथें कैचें भिन्नाभिन्न । वेदपुरुष नारायण । तेणें केला निवाडा ॥४॥ प्रसादाचा रस । तुका लाधला सौरस । पायापाशीं वास । निकट नव्हे निराळा ॥५॥

देव आड आला (लपून राहिला), तेव्हा त्याला भोगणारा 'मी'पणच उरला नाही - सगळे मिटून गेले, कारण जीव आणि परमेश्वर वेगळे आहेत हा भावच खोटा आहे. जीव आणि शिव यांचा हा खेळ केवळ करमणुकीसाठी मांडलेला आहे; इथे 'लोक निराळे आहेत' हा भास खरा नाही, तो टिकणारा नाही. खरे तर हे सगळे जग विष्णुमय आहे, इथे एकच सत्य भरून राहिले आहे; पण जात, वर्ण, धर्म असे भेद केले आहेत - तोही त्याचाच एक खेळ आहे. हे सगळे एकाच परमेश्वरापासून विणलेले आहे, मग वेगळेपण कुठून येणार? वेदांचा पुरुष नारायण यानेच हा निवाडा दिला आहे. तुकाराम म्हणतात, मला याच प्रसादाचा गोड रस मिळाला - मी देवाच्या पायाजवळच आहे, त्याच्यापासून वेगळा नाही.