सोडवा सोडवा । सोडवा हो अनंता ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ तुजविण ऐसा । कोण दुजा प्राणदाता ॥२॥ कोणा लाज नेणों ऐसें । आणिकां शरण आह्मी जातां ॥३॥ तुका ह्मणे सखया । माझ्या रखुमाईच्या कांता ॥४॥

हे अनंता, मला सोडव, मला सोडव! तुझ्याशिवाय माझा जीव वाचवणारा दुसरा कोण आहे? आम्ही दुसऱ्या कोणाला शरण गेलो, तर तिथे लाज कोणालाच राहणार नाही, ते व्यर्थच ठरेल. तुकाराम म्हणतात, हे सख्या, माझ्या रखुमाईच्या पती, तूच मला सोडव.