पुत्राची वार्ता । शुभ ऐके जेवीं माता ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ तैसें राहो माझें मन । गातां ऐकतां हरिगुण ॥२॥ नादें लुब्ध जाला मृग । देह विसरला अंग ॥३॥ तुका ह्मणे पाहे । कासवीचे पिले माये ॥४॥

आई जशी आपल्या मुलाची शुभ बातमी ऐकून सुखावते, तसेच माझे मन व्हावे - हरीचे गुणगान गाताना, ऐकताना तसाच आनंद व्हावा. जसे हरीण मधुर नादाच्या ओढीने वेडे होते आणि आपला देहभानच विसरते, तसे माझे व्हावे. तुकाराम म्हणतात, बघा - कासवाची पिल्ले नुसत्या आईच्या नजरेच्या ओढीनेच पोसली जातात, तसेच माझेही व्हावे.