न व्हावें तें जालें देखियले पाय । आतां फिरूं काय मागें देवा ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ बहु दिस होतों करीत हे आस । तें आलें सायासें फळ आजि ॥२॥ कोठवरि जिणें संसाराच्या आशा । उगवो हा फांसा येथूनियां ॥३॥ बुडालीं तयांचा मूळ ना मारग । लागे तो लाग सांडूनियां ॥४॥ पुढें उलंघितां दुःखाचे डोंगर । नाहीं अंतपार गर्भवासा ॥५॥ तुका ह्मणे कास धरीन पीतांबरीं । तूं भवसागरीं तारूं देवा ॥६॥

जे व्हायला नको होते तेच झाले - मला तुझे पाय दिसले (चरणदर्शन झाले)! आता मागे वळून काय जाऊ, देवा? पुष्कळ दिवस मी हीच आस धरून होतो, आज त्या कष्टाचे फळ मिळाले. संसाराच्या आशेचे हे जिणे किती काळ चालणार? हा फास आतापासूनच सुटावा. ज्यांचे मूळ आणि मार्गच बुडाले आहेत, त्यांना विषय सोडूनही तीच ओढ लागलेली असते. पुढे दुःखाचे डोंगर ओलांडावे लागतात, गर्भवासाला अंत-पार नाही. तुकाराम म्हणतात, मी तुझ्या पीतांबराचा पदर धरून राहीन - देवा, तूच मला या भवसागरातून तारणारे जहाज आहेस.