शोकें शोक वाढे । हिमतीचे धीर गाढे ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ येथें केलें नव्हे काई । लंडीपण खोटें भाई ॥२॥ करिती होय होय । परी नव्हे कोणी साह्य ॥३॥ तुका ह्मणे घडी । साधिलिया एक थोडी ॥४॥

दुःखाने (शोकाने) दुःखच वाढते, आणि हिंमतीने मनाचा धीर अधिक घट्ट होतो. मग इथे न करण्यासारखे काय उरते? भ्याडपणा हा खोटेपणाच आहे, बंधू. सगळे तोंडाने 'हो हो' म्हणतात, पण प्रत्यक्ष मदतीला कोणी येत नाही. तुकाराम म्हणतात, एक क्षणही जर नीट साधला (सार्थकी लावला) तर तेवढेही थोडके नाही, ते मोलाचे आहे.