माझिये मनींचा जाणोनियां भाव । तो करी उपाव गुरुराजा ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ आवडीचा मंत्र सांगितला सोपा । जेणें नव्हे गुंपा कांहीं कोठें ॥२॥ जाती पुढें एक उतरले पार । हा भवसागर साधुसंत ॥३॥ जाणत्या नेणत्या ज्या जैसी आवडी । उतार सांगडी नोहे तेथीं ॥४॥ तुका ह्मणे मज दावियेला तारूं । कृपेचा सागरु पांडुरंग ॥५॥

माझ्या मनातला भाव ओळखून गुरुराजांनी त्यावर उपाय केला. त्यांनी आवडीचा असा सोपा मंत्र सांगितला, की त्यामुळे कुठेही कसलाही गुंता उरणार नाही. साधुसंत हे या भवसागरातून पुढे जाऊन पैलतीरी पोचलेले असतात. जाणत्या-नेणत्या प्रत्येकाला आपापल्या आवडीप्रमाणे साधनेचा तराफा मिळतो. तुकाराम म्हणतात, कृपेचा सागर असलेल्या पांडुरंगाने मला तारणारी नाव दाखवून दिली.