घालूनियां भार राहिलों निश्चिंतीं । निरविलें संतीं विठोबासि ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ लावूनियां हातें कुरवाळिला माथा । सांगितलें चिंता न करावी ॥२॥ कटीं कर सम चरण साजिरे । राहिला भीवरे तीरीं उभा ॥३॥ खुंटले सायास अणिकि या जीवा । धरिले केशवा पाय तुझे ॥४॥ तुज वाटे आतां तें करीं अनंता । तुका ह्मणे संता लाज माझी ॥५॥

सगळा भार देवावर टाकून मी निश्चिंत राहिलो, कारण संतांनीच मला विठोबाच्या स्वाधीन करून दिले आहे. त्याने आपल्या हाताने माझ्या मस्तकावरून हात फिरवला आणि सांगितले, 'काळजी करू नकोस.' कमरेवर हात ठेवून, दोन्ही पाय सम ठेवून तो सुंदर विठोबा भीमा नदीच्या तीरावर उभा आहे. हे केशवा, आता या जिवाचे इतर सगळे प्रयत्न संपले, मी फक्त तुझे पाय धरले आहेत. आता तुला योग्य वाटेल ते कर, अनंता; तुकाराम म्हणतात, आता माझी अब्रू राखणे ही संतांचीच जबाबदारी आहे.