माझिये मनींचा जाणा हा निर्धार । जिवासि उदार जालों आतां ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ तुजविण दुजें न धरीं आणिकां । भय लज्जा शंका टाकियली ॥२॥ ठायींचा संबंध तुज मज होता । विशेष अनंता केला संतीं ॥३॥ जीवभाव तुझ्या ठेवियेला पायीं । हें चि आतां नाहीं लाज तुम्हां ॥४॥ तुका ह्मणे संतीं घातला हावाला । न सोडीं विठ्ठल पाय आतां ॥५॥

माझ्या मनातला हा निर्धार जाणून घ्या - आता मी जिवाबद्दलही उदार (बेफिकीर) झालो आहे. तुझ्याशिवाय मी दुसऱ्या कोणालाही थारा देत नाही, भीती, लाज, शंका हे सगळे मी टाकून दिले आहे. मुळातच तुझा-माझा संबंध होता, संतांनी तो अधिकच घट्ट करून दिला, अनंता. माझा जीवभाव मी तुझ्या पायी वाहिला आहे - आता त्याला स्वीकारण्यात तुम्हांला लाज वाटता कामा नये. तुकाराम म्हणतात, संतांनीच मला तुझ्या हवाली केले आहे, त्यामुळे आता मी विठ्ठलाचे पाय सोडणार नाही.