देव सखा जरी । जग अवघें कृपा करी ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ ऐसा असोनि अनुभव । कासावीस होती जीव ॥२॥ देवाची जतन । तया बाधूं न शके अग्नि ॥३॥ तुका ह्मणे हरी । प्रल्हादासि यत्न करी ॥४॥

देव जर सखा (मित्र) असेल, तर सारे जगच त्याच्यावर कृपा करते. असा अनुभव असूनही, लोकांचे जीव उगीचच कासावीस होतात, अस्वस्थ होतात. ज्याचे रक्षण देव करतो, त्याला अग्नीसुद्धा बाधा करू शकत नाही. तुकाराम म्हणतात, हरी प्रल्हादासाठी असाच रक्षणाचा प्रयत्न करतो.