भले ह्मणवितां संतांचे सेवक । आइत्याची भीक सुखरूप ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ ठसावितां बहु लागती सायास । चुकल्या घडे नास अल्प वर्म ॥२॥ पाकसिद्धी लागे संचित आइतें । घडतां सोई तें तेव्हां गोड ॥३॥ तुका ह्मणे बरें सांगतां चि गोष्टी । रणभूमि दृष्टी न पडे तों ॥४॥

'मी संतांचा सेवक आहे' असे म्हणवून घेणे सोपे असते - कारण तयार मिळणारी भिक्षा (आयतेपणा) सुखकारक वाटते. पण प्रत्यक्ष साधना अंगी बाणवायला खूप कष्ट करावे लागतात, आणि एखादी चूक झाली तर छोट्याशा चुकीनेही सगळ्याचा नाश होतो. जेवण शिजवायलाही आधी शिधा साठवलेला लागतो, आणि योग्य संधी मिळाली तरच ते जेवण गोड लागते. तुकाराम म्हणतात, नुसत्या गप्पा मारणे बरे वाटते - पण जोपर्यंत प्रत्यक्ष रणांगण डोळ्यासमोर येत नाही, तोपर्यंतच शौर्याच्या गोष्टी गोड वाटतात.