होतें बहुत हे दिवस मानसीं । आजि नवस हे फळले नवसीं । व्हावी भेटी ते जाली गोविंदासीं । आतां सेवा करीन निश्चयेंसीं वो ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ स्थिर स्थिर मज चि साहे करा । बहु कष्ट सोसिल्या येरझारा । येथें आड मज न साहावे वारा । देऊनि कपाट आलें तें दुसरें वारा वो ॥२॥ मूळ सत्ता हे सायासाची जोडी । नेदी वेगळे होऊं एकी घडी । नाहीं लौकिक स्मरला आवडी । आतां येणें काळें या वो लोभें वेडी वो ॥३॥ उदयीं उदय साधिला अवकाश । निश्चितीने निश्चिती सावकाश । धरिये गोडी बहुत आला रस । तुका ह्मणे हा मागुता न ये दिवस वो ॥४॥

पुष्कळ दिवस मनात हीच इच्छा होती, आज ती नवसाला पावली! गोविंदाशी जी भेट व्हायची होती ती झाली, आता मी मनापासून निश्चयाने त्याची सेवा करीन. मला आता स्थिर राहू द्या, साथ द्या - खूप कष्ट सोसून येरझाऱ्या केल्या, इथे आता वाराही मला सहन होत नाही, आधी दार लावून जो अडथळा आला होता तोही आता दुसऱ्यांदा दूर झाला. ही भेट घडवण्यामागे मोठी सत्ता (योगायोग-कष्टाची कमाई) आहे, ती मला एक घडीभरही वेगळे होऊ देत नाही. आता लोकलाजही आठवत नाही, या क्षणी मी प्रेमाने अगदी वेडी झाले आहे. एकामागोमाग एक अशी संधी साधत गेले, निवांतपणे, निश्चिंतपणे हे घडत गेले. यात इतका गोडवा, इतका रस आला आहे की तुकाराम म्हणतात, हा दिवस पुन्हा येणार नाही.