आजि नवल मी आलें येणें राणें । भेटी अवचिती नंदाचिया कान्हें । गोवी सांगती वो सकळ ही जन । होतें संचित आणियेलें तेणें वो ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ गेलें होउनि न चले आतां कांहीं । साद घालितां जवळी दुजें नाहीं । अंगीं जडला मग उरलें तें काई । आतां राखतां गुमान भलें बाई वो ॥२॥ बहुत कामें मज नाहीं आराणूक । एक सारितों तों पुढें उभें एक । आजि मी टाकोनि आलें सकळिक । तंव रचिलें आणिक कवतुक वो ॥३॥ चिंता करितां हरिली नारायणें । अंगसंगें मिनतां दोघेजणें । सुखें निर्भर जालियें त्याच्या गुणें । तुका ह्मणे खुंटलें येणें जाणें वो ॥४॥

आज विचित्रच झाले - मी अशी या रानात आले, आणि अचानक नंदाच्या कान्ह्याची भेट झाली. सगळेजण मला हिणवत बोलतात, पण हे तर माझ्या पूर्वसंचिताने घडवून आणले. जे घडून गेले ते आता कोणत्याही उपायाने बदलणार नाही, आता हाक मारली तरी जवळ दुसरे कोणी नाही. एकदा अंगाला जडले की मग वेगळे काय उरते? आता गप्प राहणेच बरे, बाई. मला इतकी कामे आहेत की उसंतच मिळत नाही - एक काम बाजूला सारते तोच पुढचे उभेच असते. आज मी सगळी कामे टाकून आले, तर इकडे आणखी एक गंमत घडून आली! चिंता करत असताना नारायणानेच ती दूर केली, अंगसंगाने आम्ही दोघे एकरूप झालो. त्याच्या गुणांनी मी सुखाने तृप्त झाले. तुकाराम म्हणतात, आता येणे-जाणे (जन्ममरणाचा फेरा) संपले.