मैं भूली घरजानी बाट । गोरस वेचन आयें हाट ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ कान्हा रे मनमोहन लाल । सब ही बिसरूं देखें गोपाल ॥२॥ काहां पग डारूं देखूं आनेरा । देखूं तों सब वोहि घेरा ॥३॥ हूं तों थकित भई तुका । भागा रे सब मनका धोका ॥४॥

मी घरी जाण्याची वाटच विसरून गेले - दही-दूध विकायला बाजारात आले होते. हे कान्हा, मनमोहन लाला, तुला पाहताच मी, गोपाळा, सगळे काही विसरून गेले. आता पाऊल कुठे टाकू, कुठे बघू - जिकडे नजर वळवावी तिकडे फक्त तुझाच वेढा दिसतो आहे. मी तर पार थकून गेले; तुकाराम म्हणतात, माझ्या मनातला सगळा संभ्रम आता पळून गेला आहे.