हरिबिन रहियां न जाये जिहरा । कबकी थाडी देखूं राहा ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ क्या मेरे लाल कवन चूकी भई । क्या मोहिपासिती बेर लगाई ॥२॥ कोई सखी हरी जावे बुलावन । बार हि डारूं उसपर तन ॥३॥ तुका प्रभु कब देखूं पाऊं । पासी आऊं फेरन जाऊं ॥४॥

हरीशिवाय माझा जीव राहवत नाही, किती वेळ अशी वाट बघत उभी राहू? माझ्या लाडक्या लालाची अशी काय चूक झाली, मला भेटायला त्याने इतका उशीर का लावला? कोणी सखी असेल तर तिने जाऊन हरीला बोलावून आणावे, त्यासाठी मी माझा देहही ओवाळून टाकीन. तुकाराम म्हणतात, प्रभूचे चरण मला कधी दिसतील, आणि मी त्याच्याजवळ जाऊन पुन्हा येरझाऱ्या कधी घालेन?