वंदूं चरणरज सेवूं उष्टावळी । पूर्वकर्मा होळी करुनी सांडूं ॥ १ ॥ ध्रु. ॥ अमुप हें गांठीं बांधूं भांडवल । अनाथा विठ्ठल आह्मां जोगा ॥ ध्रु. ॥ अवघे होती लाभ एका या चिंतनें । नामसंकीर्तरने गोविंदाच्या ॥ २ ॥ जन्ममरणाच्या खुंटतील खेपा । होईल हा सोपा सिद्ध पंथ ॥ ३ ॥ गेले पुढें त्यांचा शोधीत मारग । चला जाऊं माग घेत आह्मी ॥ ४ ॥ तुका ह्मणे घाळूं जीवपणा चिरा । जाऊं त्या माहेरा निजाचिया ॥ ५ ॥

संतांच्या चरणीची धूळ आपण मस्तकी लावूया, त्यांची उष्टी शिते आपण भक्तिभावाने घेऊया; आपली जुनी कर्मं होळीसारखी जाळून टाकूया. एवढी मोठी संपत्ती आपण गाठीशी बांधून घेऊया - अनाथांचा विठ्ठल सहज उपलब्ध आहे. फक्त एका गोष्टीनं सगळा फायदा होतो - गोविंदाच्या नामाचं चिंतन आणि कीर्तन. जन्म-मरणाच्या फेऱ्या संपून जातील, आणि हाच सोपा, सिद्ध असा मार्ग ठरेल. जे पुढे गेले आहेत, त्यांचाच माग काढत आपणही चला जाऊया. तुकाराम म्हणतात, आपण आपला अहंकाराचा दगड फेकून देऊया - आणि आपल्या त्या खऱ्याखुऱ्या माहेरी जाऊया.