नका कांहीं उपचार माझ्या शरीरा । करूं न साहती बहु होतो उबारा । मनोजन्य व्यथा वेध जाला अंतरा । लवकरी आणा नंदाचिया कुमरा ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ सखिया वेशिया तुह्मी प्राणवल्लभा । निवेदिला भाव आर्तभूत या लोभा । उमटली अंगीं वो सांवळी प्रभा । साच हे अवस्था कळे मज माझ्या क्षोभा ॥२॥ नये कळों नेदावी हे दुजियासि मात । घडावा तयासी उत्कंठा एकांत । एकाएकीं साक्षी येथें आपुलें चित्त । कोण्या काळें होइल नेणों भाग्य उदित वो ॥३॥ स्वाद सीण देहभान निद्रा खंडन । पाहिले तटस्थ उन्मळित लोचन । अवघे वोसाऊन उरले ते चरण । तुका ह्मणे दर्शनापें आळें जीवन ॥४॥

माझ्या शरीरावर कुठलेही उपचार करू नका, ते आता सहनही होत नाहीत, आतून फार तळमळ होते आहे. मनातून निर्माण झालेली ही व्यथा अंतःकरणात खोल रुतली आहे - लवकर नंदाच्या मुलाला इथे घेऊन या. सख्यांनो, तुम्हीच माझ्या प्राणाहून प्रिय आहात, म्हणून मी माझी आर्त ओढ तुम्हाला सांगितली. माझ्या अंगावर त्याची सावळी प्रभा उमटलेली दिसते आहे - ही खरी अवस्था माझ्या तळमळीतूनच मला कळते आहे. ही गोष्ट दुसऱ्या कोणाला कळू देऊ नका, त्याला याची उत्कंठा वाटून आमची एकांतात भेट घडावी. इथे माझे मनच याचे साक्षीदार आहे - माझे भाग्य केव्हा उदयाला येईल कोण जाणे. चव, शीण, देहभान, झोप हे सगळे हरवून गेले आहे. माझे डोळे स्तब्ध, अश्रूंनी डबडबलेले झाले आहेत. बाकी सगळे मागे पडून फक्त त्याचे चरणच मनात उरले आहेत. तुकाराम म्हणतात, त्याच्याच दर्शनासाठी हे जीवन आहे.