पडिली भुली धांवतें सैराट । छंद गोविंदाचा चोजवितें वाट । मागें सांडोनि सकळ बोभाट । वंदीं पदांबुजें ठेवुनि ललाट वो ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ कोणी सांगा या गोविंदाची शुद्धी । होतें वहिलें लपाला आतां खांदीं । कोठें आड आली हे देहबुद्धी । धांवा आळवीं करुणा कृपानिधी वो ॥२॥ मागें बहुतांचा अंतरला संग । मुळें जयाचिया तेणें केला त्याग । पहिलें पाहातां तें हरपलें अंग । खुंटली वाट नाहींसें जालें जग वो ॥३॥ शोकें वियोग घडला सकळांचा । गेल्या हरण हा अन्याय आमुचा । केला उच्चार रे घडल्या दोषांचा । जाला प्रगट स्वामी तुकयाचा वो ॥४॥

मला भुरळ पडली, मी सैरावैरा धावते आहे, गोविंदाच्या ओढीने वाट शोधत जाते आहे. मागे सगळा गलबला सोडून, त्याच्या चरणकमलांना कपाळ टेकवून मी वंदन करते. कोणीतरी मला या गोविंदाची खबर सांगा - थोड्या वेळापूर्वी इथेच होता, आता कुठे खांद्यामागे लपला? ही देहाची जाणीवच मध्ये आड आली का? हे कृपेच्या सागरा, माझी हाक ऐक, करुणा कर. मागे पुष्कळांचा सहवास दुरावला, ज्यांच्यामुळे मुळात हा त्याग घडला होता. आधी जे रूप दिसत होते तेही आता हरपले, वाटच खुंटली, जणू जगच नाहीसे झाले. या दुःखाने सर्वांचाच वियोग घडला - हे नाहीसे होणे हा आमचाच अपराध आहे. आमच्या हातून घडलेल्या चुकांची आम्ही कबुली दिली, आणि तेव्हाच तुकोबांचा स्वामी प्रगट झाला.