काय उणें कां करितोसि चोरी । किती सांगों तुज नाइकसी हरी । परपरता तूं पळोनि जासी दुरी । अनावर या लौकिका बाहेरी वो ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ माया करुणा हे करिते बहुत । किती सोसूं या जनांचे आघात । न पुरे अवसरु हें चि नित्यानित्य । तूं चि सोडवीं करूनि स्थिर चित्त वो ॥२॥ बहुत कामें मी गुंतलियें घरीं । जासी डोळा तूं चुकावूनि हरी । करितां लाग न येसी च पळभरी । नाहीं सायासाची उरों दिली उरी वो ॥३॥ तुज ह्मणीयें मी न संगें अनंता । नको जाऊं या डोळियां परता । न लगे जोडी हे तुजविण आतां । तुकयास्वामी कान्होबा गुणभरिता वो ॥४॥

तुला काय कमी आहे की तू चोरी करतोस? हरी, किती सांगू, तू ऐकतच नाहीस. तू लांब पळून जातोस, अगदी मर्यादेबाहेरही, आवरता येणार नाही इतके दूर. मी खूप माया-करुणा दाखवते, पण लोकांच्या या तक्रारींचे आघात किती सहन करू? वेळच पुरत नाही, हे रोजचेच झाले आहे - तूच माझे मन शांत करून यातून मला सोडव. मी घरातल्या खूप कामांत गुंतलेली असते, आणि नेमके तेव्हाच तू डोळा चुकवून निसटतोस, हरी. मागे धावले तरी क्षणभरही हाती लागत नाहीस, माझ्या श्रमांचे काहीच फळ मिळू देत नाहीस. मी तुला सांगते, अनंता, आता तुला जाऊ देणार नाही; माझ्या नजरेसमोरून जाऊ नकोस. आता तुझ्याशिवाय मला काहीही नको आहे. तुकोबांचा स्वामी, गुणांनी भरलेला माझा कान्होबा.