मिळोनि गौळणी देती यशोदे गाऱ्हाणीं । दहि दुध तूप लोणी शिंकां नुरे कांहीं । मेळवुनी पोरें तेथें रिघे एकसरें । वेगीं आणोनी सामोरें तेथें लोणी खाय ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ हरि सोंकला वो हरि सोंकला वो । सोंकला तो वारीं तुज लाज नाहीं तरी । आम्हां सांपडतां उरी तुज मज नाहीं ॥२॥ तुज वाटतसे कोड यासि लागतसे गोड । काय हांसतेसी वेड तुज लागलें वो । आह्मी जाऊं तुजवरी पोरें चाळविल्या पोरी । काय सांगों भांडखोरी लाज वाटे आह्यां ॥३॥ मुख मळिण वदन उभा हाडतिये घोणें । तंव दसवंती ह्मणे आणा शीक लावूं । थोर आणिला कांटाळा घरीं दारीं लोकपाळां । डेरा रिघोनि गुसळा तेथें लोणी खाय ॥४॥ मिळोनि सकळा दावें लावूनियां गळां । केशा बांधिती उखळा येथें राहे उगा । बरा सांपडलासी हरी आजिच्यानें करिसिल चोरी । डोळे घालुनियां येरी येरीकडे हांसे ॥५॥ फांकल्या सकळा उपडूनियां उखळा । मोडी वृक्ष विमळार्जुन दोन्ही । उठिला गजर दसवंती नव्हे धीर । धांवे तुकयाचा दातार आळंगिला वेगीं ॥६॥

सगळ्या गवळणी मिळून यशोदेकडे तक्रार करतात - दही, दूध, तूप, लोणी, शिंक्यावर काहीच शिल्लक ठेवत नाही हा तुझा मुलगा. पोरांना घेऊन एकदम घरात घुसतो, आणि पटकन समोर आणलेले लोणी खाऊन टाकतो. हरी अगदी शेफारला आहे, हरी शेफारला आहे! त्याला आवर, तुला लाज वाटत नाही का? आम्हाला सापडला तर तुझी-माझी काही खैर नाही! तुला याचे कौतुक वाटते, तुला हे गोड वाटते, तू वेड्यासारखी का हसते आहेस, तुलाही याचेच वेड लागले आहे वाटते! आम्ही तुझ्याकडेच तक्रार घेऊन येतो, आमच्या पोरींना यानेच बिघडवले आहे. काय सांगू ही भांडखोरी, आम्हालाच लाज वाटते. मुलाचे तोंड मलीन दिसते, तो उभा राहून काहीतरी टाळाटाळ करतो, तेवढ्यात दसवंती दुसरी गवळण म्हणते, आणा, आता शिक्षा लावूया. घरोघरी, दारोदारी फार त्रास दिला आहे याने, थेट रांजणात घुसून तिथेच लोणी खाऊन टाकतो. सगळ्याजणी मिळून दोर आणून त्याच्या गळ्यात-कमरेला बांधतात, उखळाला बांधून ठेवतात - म्हणतात, बस इथेच गप्प! बरा सापडलास आज हरी, आता चोरी करशील तर बघच! तो डोळे मिचकावून एकीकडून दुसरीकडे बघत हसतो. मग सगळ्याजणी विखुरल्या, तेव्हा त्याने उखळ उपटून यमलार्जुन नावाची दोन्ही शापित झाडे मोडून टाकली. एकच गलका उडाला, दसवंतीला धीर राहिना, तेव्हा तुकोबांचा दाता धावत आला आणि त्याने त्याला पटकन कवेत घेतले.