गोरस घेउनी साते निघाल्या गौळणी । तंव ती कृष्णाची करणी काय करी तेथें । जाला पानसरा मिठी घातली पदरा । आधीं दान माझें सारा मग चाला पंथे ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ सर जाऊं दे परता । मुळीं भेटलासी आतां । नाट लागलें संचिता । खेपा खुंटलिया ॥२॥ आसुडी पदरा धरी आणीक दुसरा । येरी झोंबती करा काय वेडा होसी । आलों गेलों बहु वेळां नेणों गोरा कीं सांवळा । सर परता गोवळा काय बोलतोसी ॥३॥ आह्मी येथें अधिकारी मागें केली तुह्मी चोरी । आतां कळलियावरी मागें केलें त्याचें । बोलिल्या हांसुनी आह्मी सासुरवासिनी । कां रें झोंबसी दुरूनी करी मात कांहीं ॥४॥ बांयां परनारी कैशा धरिसी पदरीं । तयां कळलिया उरी तुज मज नाहीं । जडला जिव्हारीं फांको नेदी तया नारी । जेथें वर्म तें घरी जाऊं पाहे तियेचें ॥५॥ तया हातीं सांपडल्या हाटीं पाटीं चुकाविल्या । कृष्णमिळणीं मिळाल्या त्याही न फिरती । तुका ह्मणे खंती वांयां न धरावी चित्तीं । होतें तुमच्या संचितीं वोडवलें आजि ॥६॥

दही-दूध घेऊन गवळणी एकत्र निघाल्या, तेव्हा कृष्णाची कोणती लीला तिथे चालली आहे बघा - तो जकातदार बनून एकीच्या पदराला मिठी घालतो. आधी माझी जकात भरा, मग पुढे जा, असे म्हणतो. ती म्हणते, बाजूला हो, आत्ताच कुठे भेटलास मुळी! नशिबाला हे नसते लचांड लागले, आता व्यवहारच बंद पडला. दुसरी कोणी पदर ओढून धरते, आणखी एक झोंबते - म्हणते, वेडा झाला आहेस का काय? आम्ही इतक्यांदा आलो-गेलो, तुला गोरे-सावळे काहीच कळत नाही का, बाजूला हो रे गोवळ्या, काय बडबडतोस? आम्हीच इथले खरे मालक आहोत, आधी चोरी तर तूच केली होतीस, आता कळल्यावर तेच परत उगाळतोस! हसत हसत म्हणाल्या, आम्ही सासुरवाशिणी आहोत, कशाला उगाच लांबून झोंबतोस, नीट काहीतरी बोल. अगं बायांनो, या परक्या बाईचा पदर तो कशाला धरतो आहे, तिला कळले तर तुझी-माझी काही धडगत नाही! एका बाईच्या मनात तो असा जडून बसला की तिला दुसरीकडे फिरकूही देत नाही - जिथे खरे मर्म आहे तिकडेच त्याचे मन ओढ घेते. काहीजणी त्याच्या हाती सापडल्या, काहींनी वाटा बदलून त्याला चुकवले, पण ज्या एकदा कृष्णाशी एकरूप झाल्या त्या मात्र परत फिरल्याच नाहीत. तुकाराम म्हणतात, याची व्यर्थ खंत मनात बाळगू नका - हे सगळे तुमच्याच पूर्वसंचिताने आज असे घडून आले आहे.