सात पांच गौळणी आलिया मिळोनी यशोदे गाऱ्हाणें देती कैसें । काय व्याळीस पोर चोरटें सिरजोर जनावेगळें ची कैसें । दहि दुध लोणी शिंकां नुरे चि कांहीं कवाड जेझाचें तैसें । चाळवूनि नाशिलीं कन्याकुमरें आमुच्या सुनांसि लाविलें पिसें गे बाइये ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ आझुनि तरी यासि सांगे बरव्या परी नाहीं तरी नाहीं उरी जीवेसाटी । मिळोनि सकळे जणी करूं वाखा सखीं तुज मज होईल तुटी गे बाइये ॥२॥ नेणे आपपर लौकिक वेव्हार भलते ठायीं भलते करी । पाळतुनि घरीं आह्मी नसतां तेथें आपण संचार करी । सोगया चुंबन देतो आलिंगन लोळे सेजाबाजावरी । शिंकीं कडा फोडी गोसाचे डेरे धरितां न सांपडे करीं गे बाइये ॥३॥ आतां याची चाड नाहीं आह्यां भीड सांपतां कोड पुरवूं मनिचें । सोसिलें बहु दिस नव्हता केला निस ह्मणुनि एकुलतें तुमचें । चरण खांबीं जीवें बांधेन सरिसा जवें न चले कांहीं याचें । अर्थ प्राण देतांही न सोडी सर्वथा भलतें हो या जिवाचें गे बाइये ॥४॥ घेउनी जननी हातीं चक्रपाणी देतिसे गौळणी वेळोवेळां । निष्ठुर वाद झणीं बोलाल सकळा क्षोभ जाइल माझ्या बाळा । जेथें लागे हात वाढतें नवनीत अमृताच्या कल्लोळा । देखोनि तुकयास्वामी देश देहभाव विसरल्या सकळा गे बाइये ॥५॥

सात-पाच गवळणी मिळून यशोदेकडे अशी तक्रार करतात - हा तुझा पोरगा काय चोरटा, मुजोर आणि इतरांपेक्षा वेगळाच निपजला आहे! दही-दूध-लोणी शिंक्यावर काहीच शिल्लक ठेवत नाही, आणि दार तर जणू उघडेच असल्यासारखे वागतो. आमच्या मुलींना नादी लावून बिघडवले आहे, आमच्या सुनांनाही याने वेड लावले आहे, बाई गं. अजूनही याला नीट समजावून सांग, नाहीतर मग जीवावर बेतेल इतकी आमची सहनशक्ती संपेल. आम्ही सगळ्याजणी मिळून तक्रार मांडतो, नाहीतर आपल्यातही मैत्रीत दुरावा येईल, बाई गं. त्याला आपले-परके, चालीरीती काहीच कळत नाही, वाटेल तिथे वाटेल ते करतो. आम्ही घरी नसलो की पाळत ठेवून आत घुसतो, मुके घेतो, मिठी मारतो, शेजेवर लोळतो. शिंक्याच्या कड्या फोडतो, रांजण फोडतो, आणि पकडायला गेले की हाती लागत नाही, बाई गं. आता आम्हाला याची पर्वा नाही, संधी मिळाली की आम्हीही आमच्या मनाचे कोड पुरवून घेऊ. इतके दिवस सहन केले, कधी उसासाही टाकला नाही, कारण एकुलता एक तुमचा मुलगा म्हणून. आता मात्र त्याला चांगला खांबाला बांधून ठेवू, त्याचे काहीच चालू देणार नाही. प्राण गेला तरी हा आपली कोणतीही खोड सोडणार नाही, बाई गं. यशोदा चक्रपाणीला हातात धरून वारंवार गवळणींच्या स्वाधीन करते आणि म्हणते, फार कठोरपणे बोलू नका सगळ्याजणी, नाहीतर माझ्या बाळाला राग येईल. जिथे त्याचा हात लागतो तिथे जणू अमृताचा नवनीताचा पूरच वाहू लागतो - हे बघून तुकोबांच्या स्वामींचे रूप पाहून सगळ्याजणी देहभानच विसरून गेल्या, बाई गं.