विरहतापें फुंदे छंद करिते जाती । हा गे तो गे सावधान सवें चि दुश्चिती । न सांभाळुनि अंग लोटी पाहे भोंवतीं । वेगळी च पडों पाहे कुळाहुनियां ती ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ खुंटलीसी जाली येथें अवघियांची गती । आपुलीं परावीं कोण नेणें भोंवतीं । त्यांचीं नांवें बोभे अहो अहो श्रीपती । नवलाव हा येरां वाटोनियां हांसती ॥२॥ बाहेरी च धांवे रानां न धरी च घर । न कळे बंधना जाला तेणें संचार । विसरूनि गेली सासुरें कीं माहेर । एका अवलोकी एका पडिला विसर ॥३॥ तुका ह्मणे तुह्मी अवघ्या राहा निश्चळा । न ये आतां येऊं येथें सर्वथा बळा । त्याचा त्याच्या मुखें अवघाची निर्वाळा । बहुतां मर्ते येथें तर्कवाद निराळा ॥४॥

विरहाच्या तापाने ती हुंदके देत, 'हा गं, तो गं' म्हणत जाते आहे - वरून सावध दिसते, पण आतून व्याकुळ आहे. स्वतःवर ताबा न राहिल्याने ती धावते, भोवती बघत राहते, आपल्या कुळापासूनही वेगळी पडू बघते. इथे सगळ्याजणींचीच अशी अवस्था झाली आहे - आपले-परके कोणालाच कळेनासे झाले आहे. त्या सगळ्याजणी 'अहो अहो श्रीपती' असा धावा करत ओरडतात, आणि हे बघून बाकीच्या नवल वाटून हसतात. एक बाहेरच रानाकडे धावत सुटते, घरात थांबतच नाही; कसले बंधन आहे हेच तिला कळेनासे झाले आहे. ती सासर विसरली की माहेर विसरली, एक दुसरीकडे बघते आहे तर दुसरीला तिचाच विसर पडतो आहे. तुकाराम म्हणतात, तुम्ही सगळ्याजणी शांत राहा, आता इथे जबरदस्तीने काही होणार नाही. ज्याचा त्याचा निर्णय त्याच्या स्वतःच्या तोंडून व्हावा - इथे पुष्कळांच्या मतांनी उगीच वेगवेगळे वाद निर्माण होतात.