जेविले ते संत मागें उष्टावळी । अवघ्या पत्रावळी करुनी झाडा ॥ १ ॥ ध्रु. ॥ सोवळ्या ओंवळ्या राहिलों निराळा । पासूनि सकळां अवघ्यां दुरीं ॥ ध्रु. ॥ परें परतें मज न लगे सांगावें । हें तों देवें बरें शिकविले ॥ २ ॥ दुसर्‍यातें आह्मी नाहीं आतळत । जाणोनि संकेत उभा असे ॥ ३ ॥ येथें कोणीं कांहीं न धरावी शंका । मज चाड एका भोजनाची ॥ ४ ॥ लांचावला तुका मारितसे झड । पुरविलें कोड नारायणें ॥ ५ ॥

संत जेवून गेल्यावर मागे राहिलेल्या पत्रावळी मी गोळा करून साफ करतो. सोवळं-ओवळं यांच्यापासून मी दूर, वेगळा राहिलो आहे - अशा सगळ्या भेदांपासून लांब. जवळचं-दूरचं मला कुणी सांगायची गरज नाही - हे देवानंच मला चांगलं शिकवलं आहे. दुसऱ्याच्या वाट्याला मी हात लावत नाही; खूण ओळखून मी नुसता बाजूला उभा राहतो. इथे कुणीही मनात शंका बाळगू नये - मला फक्त एकाच गोष्टीची ओढ आहे, ती म्हणजे भोजनाची. तुकाराम याच्यासाठी हपापलेला आहे, झडप घालून घेतो - नारायणानं माझी ही इच्छा पुरी केली आहे.