ये रे कृष्णा खुणाविती खेळों भातुकें । मिळालिया बाळा एक ठायीं कवतुकें । कळों नेदी माया त्याचें त्यास ठाउकें । खेळतोंसें दावी लक्षलक्षांपें मुके ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ अखंडित चटें त्यांनीं लावियेला कान्हा । आवडे तया त्या वाहाती संकल्प मना । काया वाचा मनें रूपीं गुंतल्या वासना । एकांतरींचें सुख जाती घेवोनियां राणा ॥२॥ अवघियांचा जाणें जाला मेळासा हरी । मिळोनियां जावें तेथें तया भीतरी । कळों नेदी घरिच्या करी गोवूनी चोरी । हातोहातीं नेती परपरत्या दुरी ॥३॥ आनंदें निर्भर आपणाशीं आपण । क्रीडतील बाळा त्यजिलें पारिखें जन । एकाएकीं तेथें नाहीं दुसरें भिन्न । तुका ह्मणे एका नारायणा वांचून ॥४॥

'ये रे कृष्णा' अशा खुणा करत, कौतुकाने सगळ्या बालसख्या एका ठिकाणी खेळायला जमतात. आपापली ओढ कोणाला कळू देत नाहीत, ती फक्त त्यांनाच ठाऊक असते - वरून खेळ खेळत असल्याचे दाखवतात, पण आतून मुक्यानेच असंख्य वेळा एकमेकींना खुणावत राहतात. कान्ह्याने त्यांना अखंड अशी ओढ लावली आहे. तो आवडतो म्हणून त्यांच्या मनात नाना विचार-संकल्प घोळत राहतात. शरीराने, वाणीने, मनाने त्यांची ओढ फक्त त्याच्याच रूपात गुंतलेली असते, आणि त्या त्या राजाला घेऊन एकांतातले सुख अनुभवायला जातात. हरीनेच सगळ्यांना एकत्र आणायचे ठरवले, आणि सगळ्याजणी मिळून त्याच्याजवळ जातात. घरच्यांना कळू न देता, लपूनछपून एकत्र येतात, एकमेकींना घेऊन दूर निघून जातात. मनसोक्त आनंदाने त्या आपापसांत, बाकीचे जग विसरून बालपणीचे खेळ खेळतात. तिथे एकत्वच उरते, वेगळे-दुसरे असे काही राहतच नाही - तुकाराम म्हणतात, तिथे एका नारायणाशिवाय दुसरे काहीच नाही.